Ik had even geen zin om meteen na de wedstrijd wat te schrijven. Ik voelde me zwaar k....(sorry! maar ik weet even geen beter woord). Nu is de ergste woede wel gezakt en wil ik julie wel het een en ander vertellen.

Ik ging vrij ontspannen naar België. De training vrijdag ging goed. Ik sliep bij LIchelle en dat was prima. De wedstrijddag zelf begon ook heel relaxt, met inturnen was er niets aan de hand. Ik begon de wedstrijd op balk, niet echt mijn favoriete toestel maar ik bleef er zowaar als een van weinige op staan. Ik kreeg er een 12.950 voor. Toen vloer. Nou, ik weet niet wat er gebeurde, alles was veel te zwabberig en niet strak genoeg. Twee vallen en een grote stap buiten de lijn. Ja, daar ging mijn kans. Ik kreeg een 12.000, de laagste score zelfs van alle junioren, wat een schande! Mezelf weer bij elkaar rapen om te springen dan maar. M'n tsuka heel gehurkt was een 12.750 waard, ook te weinig natuurlijk. De deur naar Volos ging al flink voor mijn neus dicht. Brug ging redelijk tot goed, maar door een val bij de afsprong was het natuurlijk helemaal gedaan. Niet naar Griekenland.... Wat baalde ik. Daar waar ik al heel lang naar toe gewerkt had, ging toch niet door. Nu weet ik wel dat topsport ook verliezen betekent, maar het doet wel heel zeer, moet ik je zeggen. Natuurlijk gaat er nu een leuk team heen, maar daar had ik ook bij willen, nee moeten zitten. Nu moet ik vanuit de kranten en van t.v. horen hoe het gaat. Volgende keer beter. Maar toch wens ik iedereen die naar Volos gaat natuurlijk heel veel succes.
 
LIeve groetjes en kus, Stephanie