Na meer dan 10 jaar elke dag in de turnhal te hebben gestaan, ga ik er mee stoppen. Snik, snik. Ik weet het, ik heb ook wel effe aan het idee moeten wennen, maar het is niet anders. De voornaamste reden is dat ik nu eerst m’n school ga afmaken. De afgelopen jaren zijn er ontzettend veel uren in het turnen gaan zitten en in verhouding veel te weinig in school. Het is ook bijna niet te doen. Als je meer dan 30 uur traint, blijft er voor school niet veel tijd over. Je moet heel veel zelf doen, loopt vaak achter omdat je lessen mist of je doet zelfs een opleiding onder je nivo. Nu is er natuurlijk niks leuker dan de hele dag turnen, maar een diploma is ook best handig ;-)  Het blijft in Nederland lastig om topturnen met school te combineren. Het is hier gewoon niet goed geregeld, ondanks de LOOT-scholen. En zolang je in Nederland geen stuiver kunt verdienen met turnen, moet je wel zorgen je ergens examen in hebt gedaan.

Ik woon nu weer thuis in Bergen en ik moet zeggen dat het aan de ene kant wel heel lekker is. Lekker slapen in je eigen bed, je eigen spulletjes om je heen, gewoon net zoals vroeger. Maar ik mis het turnen wel heel erg hoor. Gelukkig heb ik nog veel contact met de meiden uit Heerenveen en Zoetermeer, maar ik mis ze wel ontzettend.

Als ik terugkijk op m’n turncarrière, kan ik dat doen met een goed gevoel. Ik heb zeker het idee dat ik er voor mezelf alles uitgehaald heb, wat er voor mij inzat. Natuurlijk heb ik ook de nodige tegenslagen en –werking gehad, maar ik heb ontzettend veel leuke en mooie dingen meegemaakt en ben er gelukkig heelhuids doorheen gekomen, geen gekke of erge blessures gehad ofzo. Mijn hoogtepunt was toch wel m’n deelname aan het EK in Amsterdam. Dat was zo onwijs gaaf!

Turnen is een sport waar je heel veel voor moet doen en nog veel meer voor moet laten. Als je er midden in zit, heb je er geen erg in, maar nu ik al weer een paar weken thuis ben, merk ik hoeveel tijd en energie er in het turnen is gaan zitten. Hoezeer je in een kleine en beperkte wereld leeft. Natuurlijk is het: als je voor turnen kiest, kies je niet voor de rest. Het is óf het één óf het ander. Dat weet je wel en turnen is gewoon superleuk, maar je hebt er geen idee van wat je mist als je zoveel traint. Nu pas heb ik tijd voor sociale contacten, ik heb een baantje op zaterdag, doe andere dingen waar ik anders geen tijd voor had. Geen hectiek meer door de weeks en in de weekenden. Deze vrijheid is ook wel erg lekker, moet ik zeggen.

Ik hoop volgend jaar m’n examen te hebben gehaald en wat ik daarna ga doen weet ik nu nog niet. Misschien, als het turnen blijft kriebelen, dat ik wel weer de zaal induik. Het zal dan in ieder geval met een andere intentie zijn. Misschien begin ik met een nieuwe opleiding. Ik heb nog geen idee. Wat ik wel weet is dat ik aankomend jaar élke dag naar school moet en de avonden gebruik om te trainen in de sportschool. Helemaal niets doen is niet goed, ik zal toch moeten blijven sporten. Ik ben nu ook wat aan het hardlopen en mountainbiken. En misschien ga ik wel trampolinespringen bij Triffis in Alkmaar, in de zaal waar het voor mij allemaal begon. Ik zie wel.

Nu wil ik bij deze natuurlijk iedereen die mij, in welk opzicht dan ook, heeft gesteund tijdens m’n turncarrière, ontzettend bedanken. Je moet het uiteindelijk altijd zelf doen, maar zonder support van de mensen om je heen, red je het niet. Ik ben blij dat ik het afgelopen jaar toch nog de overstap naar Heerenveen heb gemaakt en heb kunnen doortrainen tot en met het NK. Ik kan m’n turnleventje met een goed gevoel afsluiten en ik voel me bevoorrecht dat ik het allemaal heb mogen en kunnen meemaken.

Iedereen bedankt, héél véél liefs en tot gauw!!!! Dikke kus, Stephanie xxx