Het is een rare tijd geweest, de afgelopen weken. De voorbereidingen voor de World Cup in Stuttgart verliepen niet zo goed. Het ging niet zo goed meer tussen Frank en mij en ik moest daarom veel alleen trainen. De wedstrijd ging half-half. Ik begon als allereerste op brug. De oefening mislukte totaal. Ik maakte fouten die ik nog nooit had gemaakt. Wat een begin! Toen vloer, die ging op zich best redelijk. Er werd streng gejureerd, maar voor mijn gevoel was de oefening nog niet eens zo verkeerd. De balkoefening was er een met veel wiebels, maar ik bleef er in ieder geval op staan. Lichelle deed het beter en turnde zich naar de finale brug. 

Op de terugweg naar huis, kreeg ik een telefoontje van mijn moeder. Zij vertelde wat er met Imke was gebeurd. We schrokken er ontzettend van. Jeempie, het zal je maar gebeuren! Ik hoop echt dat het allemaal goed komt met haar en wens haar heel veel sterkte!

De dagen na het weekend waren niet echt leuk. Het ging, zoals ik al eerder zei, de laatste tijd niet echt lekker meer tussen Frank en mij. Het klikte niet meer en als de chemie tussen beide weg is, kun je nog onwijs je best doen, maar dan helpt er nog maar één ding en dat is stoppen. Maar dat  was wel een hele moeilijke beslissing want stoppen doe je niet zomaar. En wat moest ik dan? Zou ik helemaal stoppen, weer thuis gaan wonen en een andere sport zoeken? Dat wilde ik persé niet! Maar op deze manier verder, wilde ik ook niet. Waar kon ik dan verder turnen? En hoe zou het daar dan zijn? Allemaal vragen die de hele tijd door mijn hoofd spookten.

Ik heb hele goeie tijden gehad bij Pro Patria, veel geleerd, leuke dingen gedaan, mooie wedstrijden gehad.  Maar toch is deze beslissing ook wel een opluchting voor me. Je kunt als turnster heel veel hebben, maar er zijn grenzen. En die was voor mij nu toch echt met Frank bereikt. Plezier beleven aan de sport staat bij mij voorop en dat was ik de laatste tijd kwijt. Ik wil ontzettend hard trainen en graag turnen maar niet meer op de manier hoe het de laatste tijd ging. Dus vandaar mijn beslissing om te stoppen in Zoetermeer.

Ik vind het natuurlijk onwijs jammer dat ik nu niet meer samen met Lichelle, Dianne, Marlies, Lisa, Naoual, Tessa, Kimberley en Tess train. Meiden: ik mis jullie ontzettend hoor! En ook Patrick, Nel en Sylvia zal ik gaan missen. Maar zeker ook mijn gastgezin. Ik heb het héél erg naar mijn zin gehad bij Colina, Andro en Serena. Ik kan me geen beter gastgezin wensen en ik ga ze zeker heel erg missen. Ook mijn klas op het Segbroek College in Den Haag ga ik missen.

Maar omdat ik niet met turnen wilde stoppen (gewoon de leukste en mooiste sport die er bestaat!), zijn we op zoek gegaan naar een ander trainingscentrum. Afgelopen zondag hebben we in Heerenveen een gesprek gehad en zijn we tot de conclusie gekomen dat mijn turnleven daar verder kan gaan.
In Heerenveen ga ik trainen met Gerben Wiersma en samen met onder andere Marrit, Danila en Jocelynn begin ik morgen met de trainingen. Ik heb er heel veel zin in en hoop daar mijn plezier in het turnen en trainen weer terug te vinden. Hier trainen ook trampolinespringers en ook de mannen. Best wennen, denk ik, maar wel leuk.
Ik ga in Heerenveen naar het O.S.G. Sevenwolden. Samen met mijn moeder zijn we er vandaag langs geweest om kennis te maken en ik kreeg een goede indruk.

Naar een gastgezin zijn we nog op zoek. Het valt niet mee om een leuk gezin te vinden, maar dat komt vast ook goed.

Ik kom gauw terug met een vervolgverhaal,

Liefs, Stephanie xxx